Polskie tańce narodowe:
Krakowiak - Żywy, polski taniec ludowy z okolic Krakowa, zaliczany do polskich tańców narodowych, w metrum 2/4 i w charakterystycznym, synkopowanym rytmie. Nazwa tańca pochodzi z XVII wieku i odnosiła się do grupy tańców posiadających własne, lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak, przebiegany i in. Pod koniec XVIII wieku charakterystyczne synkopowane rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej, a na początku XIX w. taniec ten stał się popularny w muzyce scenicznej i instrumentalnej.
Polonez - Jest to reprezentacyjny narodowy taniec polski. Tańczony był na rozpoczęcie balów, również obecnie na niektórych dla podkreślenia ich uroczystego charakteru ( np. podczas studniówki). W zależności od regionu, polonez znany był pod różnymi nazwami: taniec polski, chodzony, pieszy, łażony, wolny, powolny, okrągły, starodawny, chmielowy. Nazwa polonez pojawiła się dopiero w latach trzydziestych XVIII w. jako spolszczenie francuskiego polonaise. Tańczony najpierw wśród ludu, znany w swym pierwowzorze chmielowym z przełomu XVI i XVII wieku, z czasem przyjął się na dworach magnackich. Na dworach królów polskich polonez, będąc elementem ceremoniału dworskiego, był paradą szlachty przed monarchą. Polonez jest tańcem uroczystym w charakterze, charakteryzuje go gracja w ruchach i posuwistość kroków. Zwykle w formie pieśni dwuczęściowej. Metrum ¾, tempo umiarkowane, raczej powolne.
Mazur - Taniec pochodzący z Mazowsza należy do tańców szlacheckich. Metrum pieśni i tańca to 3/4 , charakterystyczne jest osłabienie tempa w trzeciej części taktu. Jest to taniec, który towarzyszył oficerom legionów polskich, tym czasom zawdzięcza rozrost pod względem muzycznym. Jest to taniec o trójmiarowym, jednolitym tempie. Fraza muzyczna jest dwutaktowa lub trzytaktowa. W zależności od sposobu akcentowania mazur jest bardziej żywy lub wolniejszy. Gdy akcenty są na pierwszej i trzeciej części taktu - mazur przypomina oberka, jeżeli wypada na słabszej części taktu przypomina kujawiaka. Mazur symbolizuje żywioł wojny połączony z miłosnym. Mazur wymaga niezwykłej sprawności, zręczności i temperamentu tancerza, na zarazem elegancji, wdzięku i gracji tancerki.
Oberek - Jest żywym, szybkim tańcem narodowym w takcie 3/4. Jest tez znany pod innymi nazwami np.: obertas, ober, drobny lub zwijacz. W zależności od regionu tańczony był w różnym tempie: mniej żwawo w Wielkopolsce i Kujawach, żywiej nieco na Mazowszu i Podlasiu, a najżywiej w Krakowskiem. W oberku stosowano również krótkie przyśpiewki. Prawdopodobnie oberek wywodzi się z wiejskich regionów Kujaw. Często taniec ten jest grany łącznie z kujawiakiem, tworząc formę ABA - oberek, kujawiak, oberek, lub wiązankę tańców.
Kujawiak - Jest tańcem narodowym wywodzącym się z Kujaw. Tańczony jest w rytmach mazurowych (takt 3/4), lecz wolniejszym tempie. Charakterystyczne jest dla niego stopniowa zmiana tempa z powolnego do bardzo szybkiego. Kujawiak wiejski występował jako pieśń śpiewana i jako forma instrumentalna, przerywana przyśpiewkami. W tańcu tym można odnaleźć wiele podobnych elementów muzycznych typowych dla mazurka, oberka i chodzonego (poloneza).
